همیشه همینطور است
یکی می ماند
تا روزها و گریه را حساب کند
یکی می رود
تا در قلبت بماند تا ابد
اشک هایت را پشت پایش بریزی
رسم رویاها همین است
که تنها بمانی با اندوه خویش
روزها و گریه ها را
به آسمان خالی ات سنجاق کنی
باید باور کنی که بر نمی گردد
که بگویی چقدر شب ها سر بی شام گذاشته ای
تا بتوانی هر صبح
با یک شاخه گل ارزان
منتظرش بمانی.

چقدر قشنگه که يکی تو رو بخواد.

  با تموم وجودش.

  فقط تو رو.

 فقط در چشمش تو بهترين باشی.

 چقدر قشنگه وقتی دل تنگت می شه.

 وقتی بهت می گه عزيزم می دونی واقعا عزيزشی.

 اون وقت تموم وجودت گرم می شه.

 چقدر پاکی اين عشق قشنگه.

 چقدر زندگی شيرين می شه حتی اگه هيچی هيچی نداشته باشی و

 اون باشه.

چقدر قشنگه که حاضره بميره اما خار توی پات نره.

 حاضره واسه يه خندت جونشم بده.

 با کاراش،با حرفاش بهت می گه دوستت دارم.

داره. اون وقتاست که آدم فکر می کنه يه تکيه گاه.

 يک تکيه گاه برای آرميدن.

بسپاری برای اينکه وجودتو ، روحتو ، عشقتو ، قلبتو بهش

       

بي تو دلتنگي به چشمانم سماجت مي کند

واي ، دل چون کود کي بي تو لجاجت مي کند

اشتياق ديدن تو ميل خاموشي نکرد

هيچوقت عشقت به دل فکر فراموشي نکرد

عشق من با تو به ميزان تقدس مي رسد

بي حضورت دل به سر حد تعرض مي رسد

«دوستت دارم» براي من کلام تازه نيست

آمد  اما  در  نگاهش  آن  نوازشها نبود

چشم  خواب آلوده اش را مستی  رویا  نبود

لب همان لب بود اما بوسه اش گرمی نداشت

دل  همان دل بود  اما مست و بی پروا  نبود

در  دل بیزار  خود جز   بیم رسوایی  نداشت

گر چه روزی همنشین جز با من رسوا  نبود

دیدم آن چشم درخشان را  ولی در آن  صدف

گوهر  اشکی  که  من میخواستم  پیدا   نبود

بر لب  لرزان  من   فریاد  دل  خاموش   شد

آخر   آن   تنها   امید  جان  من  تنها   نبود

ای  نداده  خوشه  ای  زان   خرمن   زیباییم

تا   نبودی   در  کنارم   زندگی   زیبا   نبود

          آه چه سخت بود كه ما دو نفر با كمال تاثر و تحسر با چشمي اشگبار و قلبي

          لرزان از يك ديگر جدا شديم و هر دو نفر احساس كرديم كه ديگر دوستي

          ما پايان پذيرفته است. آخ كه رفتي و عهد هاي كه با من بينوا بسته بودي.

          شكستي هر وقت اسم تو در جلوي من برده ميشود بي اختيار تشنج

          و ارتعاش بر پيكر نحيف من مستولي ميگردد و آوازهاي شيرن تو

          در گوشهاي من طنين اندازميشود كاش ميدانستم چرا تو در نظر

          من اينقدر عزيز و دلر با بودي ؟ هيچكس بخوبي من تو را نميشناسد

          و بر بدايع خلقت تو پي نبرده است آه كه هر قدر براي تو ماتم بگيرم

          و گريه  و زاري نمايم زرهاي نتيجه بخش و مفيد واقع نخواهد شد.

          روز اول تنها در يك نقطه معيني دور از چشم مردم يك ديگر را ملا قات

          كرديم.  و اينك نيز من تنها در فراق و هجران تو گريه نموده و دست

          بهم ميسايم و نميدانم اگر بعد از چندين سال به زيارت تو موفق شودم

          چگونه با تاثر و تحسر و چشم اشكبار مثل روز اول آشناي تو را

                                     در آغوش بگيرم؟

ز دست تو نيست دل من از گريه پره 

   ديگه اشكاي من طاقت مونـدن نـدارن

 نباشي بي توبازميميرن ميريزن بي توهردم مي بارن

يه ستاره داره چشمك ميزنه از آسمون

داره دلمو مي بره بـه يـه جاي بي نام و نشون

اون ستاره همون چشماي تويه تو آسمون

 داره  پــرپــر ميــزنـــه دلـــم واســه ديــــدن اون

                         

                                دستهایت تکیه گاهم بود و نیست

عشق تو پشت و پناهم بود و نیست

 حیف!آن وقتی که عاشق شد دلم

    چیز سبزی در نگاهم بود و نیست

  عشق این سرمایه بازار دل

     آب این روی سیاهم بود و نیست

      یاد ان ایام مشتاقی بخیر

       عاشقی تنها گناهم بود و نیست

تقدیم به تو که هرگز نیافتمت به دنبالت می گردم

ای گمشده ی روزها و شبهای من ؟

نیستی؟کاش بودی تا سر بر شانه ات می گذاشتم... تا میگریستم ...

 ز دست این دنیای بی وفا

 که مرا اینگونه کرد ... آری ...کاش می یافتمت ...

 کاش چشمانم را می بستم و می گشودم      

و تو را احساس می کردم...حال که نیستی هر جا هستی خوش باشی...

تقدير را در گوشه اي از زندگي ام باختم با ياد چشمان تو با درد غربت ساختم اي کاش من هم مثل تو محو تماشا مي شدم يا مثل فکر آبي ات همرنگ دريا مي شد...

 برید بقیه شو ببینید.....

                                     صحبت ازپژمردن یک برگ نیست...

                          فرض کن مرگ قناری در قفس هم ،مرگ نیست.

                  فرض کن یک شاخه گل هم در جهان هرگز نبود،هرگز نیست.

                فرض کن جنگل بیابان بود از روز نخست....در کویری سوت و کور.

           صحبت از پژمردن یک برگ نیست،صحبت از مرگ محبت ، مرگ عشق.

                                       گفتگو از مرگ انسانیت است..

                                  گوش کن صدای ظلمت را می شنوی؟

                                من غریبانه به این خوشبختی می نگرم....

               من به نومیدی خود معتادم...گوش کن وزش ظلمت را می شنوی.

                                من غریبانه به این خوشبختی می نگرم....

عشق نمي پرسه تو کي هستي؟ عشق فقط ميگه: تو ماله مني . عشق نمي پرسه اهل کجايي؟ فقط ميگه: توي قلب من زندگي مي کني . عشق نمي پرسه چه کار مي کني؟ فقط ميگه: باعث مي شي قلب من به ضربان بيفته . عشق نمي پرسه چرا دور هستي؟ فقط ميگه: هميشه با مني . عشق نمي پرسه دوستم داري؟ فقط ميگه: دوستت دارم

قلبم محکوم شد به ساده بودن ... غرورم محکوم شد به خونسرد بودن ...... احساسم محکوم شد به کم حرف بودن ... دلم محکوم شد به گوشه گير بودن ..... چشمانم محکوم شد به مهربان بودن ...... دستهايم محکوم شد به سرد بودن .... پاهايم محکوم شد به تنها رفتن ... آرزوهام محکوم شد به محال بودن .... وجودم محکوم شد به تنها بودن .... عشقم محکوم شد به محبوس بودن .... و اما امروز تو عشق من محکوم ميشوي به خاطر اسير بودن

روزي پرسيدمش با بي قراري كه كس ديگري را دوست داري در حالي كه اشك در چشمانش بود گفت آري!!!
روزي او از من پرسيد براي چه زنده هستي در حالي كه در دل مي گفتم براي تو گفتم براي هيچ .
روزي من از من پرسيد براي چه زنده هستي گفت براي كسي كه براي هيچ زنده است .
نضر شما در باره جمله زير چيست :
عاشق ماندن از عاشق شدن سخت تر است

دل كه از ناوك مژگان تو در خون گشت    باز مشتاق كمانخانه ابروي تو بود.............

پرنده اي رو که دوست داري رهاش کن...اگه عاشقت باشه برمي گرده...وگرنه بدون

هيچ وقت عاشقت نبوده...پرنده ي من هيچ وقت بر نگشت

 بريد ادامه مطلب....

   بريد تصاويرو ببينيد و به اين تنها نظر بديد....